مقدمه: درموسکوپی یک روش تشخیصی غیرتهاجمی است که اجازه مشاهده ویژگی های مورفولوژیکی که با چشم غیرمسلح قابل تشخیص نیست را فراهم می کند. درموسکوپی باعث بهبود قابل توجه در دقت تشخیصی ضایعات پوستی شده است. هدف این مطالعه ارزیابی کاربرد درموسکوپی در تشخیص بالینی ضایعات پوستی بدخیم و ضایعات پوستی پیش بدخیم می باشد. روش ها: این مطالعه مشاهده ای آینده نگر بر روی240 بیمار با ضایعات پوستی مشکوک به بدخیمی و پیش بدخیمی انجام شد. تمام بیماران تحت ارزیابی درموسکوپی و هیستوپاتولوژیک قرار گرفتند. نتایج درموسکوپی با یافته های هیستوپاتولوژیک به عنوان استانداد طلایی تشخیص مقایسه شد. یافته ها: از میان 240 ضایعه پوستی مورد بررسی 69 مورد (8/28 %) خوش خیم، 75 مورد (3/31 %) پیش بدخیم و 96 مورد (0/40 %) بدخیم بودند. توافق بین درموسکوپی با نتایج بیوپسی 4/75 % بود. حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت، ارزش اخباری منفی و دقت درموسکوپی در تشخیص ضایعات بدخیم به ترتیب برابر 42/85 %، 59/70 %، 40/80 %، 42/77 % و 27/79 % می باشد؛ این موارد برای ضایعات پیش بدخیم به ترتیب برابر 67/ 66 %، 59/70 %، 43/71 %، 75/65 % و 54/68 % بود. بحث: نتایج این مطالعه نشان داد درموسکوپی یک ابزار ارزشمند برای تمایز ضایعات پوستی مختلف می باشد. همچنین حساسیت و ویژگی بالای درموسکوپی به ویژه در تشخیص ضایعات بدخیم نشان می دهد درموسکوپی می تواند به عنوان یک ابزار تشخیصی روتین در بررسی های درماتولوژیک استفاده شود و قبل از انجام بیوپسی تهاجمی پوست، کمک زیادی به تشخیص دقیق ضایعات پوستی کند.

ورزش و پیشرفت ملت ها آمیختگی زیادی به یکدیگر پیدا کرده اند و علاقه به فعالیت های ورزشی در جهان افزایش یافته است. درماتولوژی ورزشی، رشته ای رو به رشد است. بیماری های پوستی ورزشکاران یک گروه متمایز از بیماری هایی است که فعالیت بدنی تکراری همراه با عوامل استرس زای محیطی، ورزشکار را در بالاترین سطح احتمال ابتلا قرار می دهد. هدف از این مقاله مسلح کردن پزشکان با دانش بنیادی از بیماری های پوستی در ورزشکاران است، عدم شناخت نقش ورزش در پاتوژنز بیماری پوستی، می تواند منجر به تاخیر انداختن تشخیص و درمان نادرست شود. بیماری پوستی می تواند به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط ورزش ایجاد شود، دسته ای از بیماری های پوستی نیز در فرد وجود داشته لیکن با شروع ورزش بروز کرده یا تشدید شده اند. به طور کلی قبل از اینکه یک ورزشکار به ورزش بپردازد، باید از حیث پوستی مورد معاینه قرارگیرد تا از گسترش بیماری های پوستی جلوگیری شود. معاینه به ویژه نواحی کمتر مورد توجه مانند پشت، داخل گوش ها و. . . از حیث وجود ضایعات، اهمیت دارد. بهتر است از ضایعات بیمار نقشه ای تهیه شود که در طول زمان قابل ردگیری و تغییرات آن قابل پیگیری باشد(Body Mapping). ورزشکار باید تا 72 ساعت قبل از فعالیت ورزشی علایم عمومی نظیر تب نداشته باشد. هیچ ضایعه پوستی مترشح نباید وجود داشته باشد وگرنه لازم است درمان هایی را قبل از حضور در سالن های ورزشی و استفاده از تجهیزات دریافت کند تا از عدم سرایت بیماری به سایرین اطمینان حاصل شود.

مقدمه: سلاحهای شیمیایی که سابقه آنها به جنگ جهانی اول بر می گردد به کلیه عواملی اطلاق می شود که اثرات مستقیم سمی بر روی انسان، حیوانات و گیاهان دارند. رژیم عراق در طی دوران جنگ تحمیلی از سموم مختلف به خصوص گاز خردل و اعصاب به طور قابل ملاحظه ای استفاده نمود که اثرات آن پس از گذشت سالها همچنان مشهود است. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی- مقطعی با هدف بررسی ضایعات پوستی درجانبازان شیمیایی استان لرستان در سال 81 انجام شد. اطلاعات به وسیله معاینه بالینی جمع آوری و در پرسشنامه ثبت شد و در مجموع 95 جانباز که در دوران جنگ در معرض مستقیم با گازهای شیمیایی بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: کلیه جانبازان شیمیایی مورد مطالعه، مرد با میانگین سنی 39.26 سال و همگی مبتلا به ضایعات پوستی بودند. شایعترین علائم پوستی: خارش، سوزش، خشکی و پوسته پوسته شدن بود. از نظر نوع ضایعه، اریتم (81%)، اکسکوریاسیون (87.9%) و پاپول (49.5%) فراوان ترین ضایعات پوستی بودند. تشخیص نهایی در 78 درصد جانبازان شیمیایی مورد مطالعه درماتیک مزمن و 7.7 درصد درماتیت سبوره ئیک و 8.8 درصد درماتیک مزمن و سبوره ئیک به صورت توام بوده است. در هنگام مواجهه با گازهای شیمیایی فقط 37.9 درصد جانبازان از ماسک و 40 درصد از لباس بطور کامل و صحیح استفاده کرده و بقیه یا استفاده نکرده یا بطور ناقص این وسایل را به کاربرده بودند. ضایعات اکثرا در نواحی سینه، کمر و پشت، اندام تحتانی، شکم و سرو صورت بوده و 78 درصد جانبازان دارای ضایعات متعدد بودند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، کلیه جانبازان شیمیایی این استان از ضایعات پوستی مختلف و با درجات متفاوت رنج می برند. هر چند پیش از نیمی از آنان نوع گاز را نمی دانستند. لذا پیشنهاد می شود مطالعات گسترده تری بر روی اثرات دراز مدت این گازها انجام شود.

اغلب آمارهای موجود ضایعات پوستی نوزادان مربوط به کشورهای غربی است. با توجه به تاثیر احتمالی نژاد و منطقه جغرافیایی بر روی فراوانی این ضایعات، بر آن شدیم شیوع آنها را در نوزادان کشور خودمان بررسی نماییم.این بررسی به صورت توصیفی و با نمونه گیری خوشه ای در بیمارستانهای شهرهای اصفهان و کاشان در سال 1376 صورت گرفت. 456 نوزاد یکروزه، توسط پزشکان آموزش دیده مورد معاینه قرار گرفتند و ضایعات پوستی آنها در فرمهای پرسشنامه ثبت گردید.ضایعات پوستی مشاهده شده به ترتیب فراوانی، شامل: میلیا 29.5) درصد(، سالمون پاچ 25) درصد(، مونگولین اسپات 14) درصد(، همانژیوم کاپیلری 5) درصد(، پورت و این استین 2) درصد(، کرادل کپ 1.7) درصد( و اریتم نئوناتروم 1.5) درصد( بود.شیوع کاپیلری همانژیوم، مونگولین اسپات و کرادل کپ با ارقام منابع موجود متفاوت بود. در مورد ارتباط بین ضایعات پوستی نوزادان با عوامل بررسی شده، تنها اختلاف آماری موجود در مورد ارتباط جنس نوزاد با مونگولین اسپات بود که شیوع این ضایعه در دخترها دو برابر بیشتر از پسرها بود.

پوست به عنوان بزرگترین ارگان بدن، تحت تاثیر بسیاری از عوامل خارجی و محیطی قرار می گیرد. در ضمن بسیاری از بیماریهای ارگان های داخلی می تواند پوست را درگیر کند. پوست و حفره دهانی از ارتباط نزدیکی با هم برخوردارند. همانگونه که پوست با عوامل بیرونی متفاوت و گوناگونی روبروست، حفره دهانی و مخاط آن نیز با مواد شیمیایی مختلف، آنزیم ها و انواع میکروارگانیسم ها در تماس است. ضایعات دهانی در بیماریهای پوستی نیاز به توجه دقیق دارند چون ضایعات دهانی می توانند اولین و شاید تنها علامت بیماری پوستی باشند. در ضمن حضور این ضایعات بر روی کیفیت زندگی فرد و تغذیه او تاثیر گذار است. اگرچه غشای مخاطی دهان و پوست در امتداد هم هستند ولی شرایط و طبیعت خاص حفره دهانی باعث پدیدار شدن یکسری خصوصیات و اعمال منحصر به فرد در این منطقه شده است. عوامل عفونی مختلف و بیماری های گوناگون پوستی منجر به ظهور ضایعات در دهان شده که البته شایعترین آنها عفونت با کاندیدا و لیکن پلان می باشد. بسیاری از ضایعات دهانی بدون تشخیص دقیق توسط پزشک به صورت علامتی یعنی درمان علائمی مثل درد سوزش و غیره در نظر گرفته شده و درمان میشود و افزایش آگاهی پزشکان در مورد تشخیص و درمان این ضایعات ضروری بنظر می رسد. بنابراین در این مقاله تظاهرات دهانی بیماری های شایع پوستی را شرح می دهیم تا راهکاری برای تشخیص ودرمان و جلوگیری از پیشرفت بیماری های مختلف که بعضی از آنها هم مهلک هستند، باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

مقدمه: زگیل در بیماران پیوند کلیه شایع است و شیوع آن از 24% تا 100% گزارش شده است. در این بیماران فرآیند تبدیل زگیل به کارسینوم، تسریع می شود. هر چند در بیماران بدون نقص ایمنی آسیب شناسی زگیلهای معمولی قابل پیش بینی است، ولی در بیماران پیوند کلیه این امر صادق نیست. هدف: هدف از این مطالعه، بررسی آسیب شناسی ضایعات زگیلی در بیماران پیوند کلیه بود. روش اجرا: 55 بیمار پیوند کلیه ارجاعی به درمانگاه های پوست وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان از نظر ضایعات زگیلی معاینه شدند. از ضایعاتی که در معاینه زگیل به نظر می رسیدند، بیوسی به عمل آمد و آسیب شناسی ضایعات بررسی شد. یافته ها: از 55 بیمار پیوند کلیه بررسی شده، 17 نفر 30.9% مبتلا به ضایعات زگیلی بودند. از مجموع 50 عدد ضایعه زگیلی که در این بیماران بیوپسی شد، 47 عدد 94% زگیل معمومی و 3 عدد 6% زگیل همراه با دیسپلازی گزارش شد. هیچ موردی از بدخیمی در آسیب شناسی این ضایعات مشاهده نشد. تمام این بیماران تحت درمان با سیکلوسپورین، پردنیزولون و ایموران بوده اند. متوسط زمان پیوند در بیماران 49ماه بود. نتیجه گیری: در این مطالعه اکثر ضایعات با نمای زگیلی در بیماران پیوند کلیه، در آسیب شناسی شواهدی از دیسپلازی و یا بدخیمی نداشتند و یافته های آنها مطابق با نمای بالینی آنها، یعنی زگیل ساده بود. شاید این امر به خاطر گذشت مدت زمان کمتری از پیوند کلیه در بیماران ما بوده است.

زمینه و هدف: دمودکس یک مایت و اکتوپارازیت شایع در انسان و حیوانات است. استقرار دمودکس فولیکولوروم و دمودکس برویس در پوست صورت انسان ممکن است باعث بروز برخی ضایعات پوستی ازقبیل آکنه، روزاسه و درماتیت شود. هدف از انجام این مطالعه، شناسایی اکتوپارازیت دائمی دمودکس در زنان اردبیل و ارتباط احتمالی آن با برخی ضایعات صورت بود. روش اجرا: پنجاه خانم مبتلا به ضایعات پوستی (گروه بیمار) و 50 خانم غیرمبتلا به ضایعات پوستی (گروه شاهد) انتخاب و تحت بررسی های کلینیکی و آزمایشگاهی قرار گرفتند. بعد از اخذ مجوز کمیته ی اخلاق و رضایت کتبی از داوطلبین، اقدام به تهیه ی اطلاعات دموگرافیک و تراشه های پوستی شد. با به کارگیری محلول پتاس 10 درصد و محلول لاکتوفنل، نمونه ها مورد بررسی میکوسکوپی قرار گرفتند و براساس کلیدهای تشخیصی معتبر، شناسایی دمودکس انجام شد. یافته ها: بیست و دو نفر از بین 50 نفر گروه بیمار (شامل آکنه، روزاسه، درماتیت و اگزما) آلوده به دمودکس فولیکولوروم بودند (44%) و بیشترین میزان آلودگی در زنان گروه سنی 30-20 سال مشاهد گردید (22%). از بین 50 نفر گروه شاهد، آلودگی دمودکس در 10 نفر تأیید شد (20%). نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که میزان ابتلا به دمودکس در افراد دچار ضایعات پوستی به مراتب بیشتر از افراد سالم است. آزمون های آماری معنی داربودن ارتباط بین دمودکس و ضایعات پوستی را تأیید می کند (05/0P< و 023/0sig=). پیشنهاد می شود در استراتژی درمانی ضایعات پوستی صورت، درمان اختصاصی دمودکس در بیماری های مرتبط مورد توجه قرار بگیرد.